Rozdział 12.18 Identyfikatory własne (makra)

Oprócz predefiniowanych identyfikatorów, system DOMIQ umożliwia tworzenie identyfikatorów przez użytkowników na potrzeby danej funkcjonalności. O tym typie identyfikatorów należy myśleć jako o makrach, które umożliwiają wykonanie określonej, z góry założonej funkcjonalności. Najczęściej przyjmują one formę komend, które sterują wieloma urządzeniami jednocześnie. Nazwy identyfikatorów własnych nie mogą zawierać spacji i polskich znaków.

Podstawową paradygmatem identyfikatorów własnych jest: zdefiniuj raz, wywołuj z wielu miejsc. A kiedy pojawi się potrzeba modyfikacji sekwencji czynności robisz to wyłącznie w jego definicji, wszystkie wywołania makra pozostają niezmienione, co znacznie redukuje czas konfiguracji.

Definicja identyfikatorów własnych ma miejsce w zakładce Zdarzenia, natomiast odwołania do nich można robić w dowolnych miejscach systemu np. jako akcja timera, jako akcja na naciśnięcie przycisku w aplikacji Remote lub jako efekt działania zdarzenia lub innego makra.

1. Makro sterujące wszystkimi roletami na parterze:
   Na potrzeby tego przykładu zakładamy, że sterujemy 4 roletami podłączonymi do modułu Satel INT-IORS o adresie 1, zarządzanego przez moduł DOMIQ/Expander.
   • Dodaj zdarzenie:
     Kanał: C.rolety.parter
     Użyta tu nazwa jest naszą propozycją, możesz użyć innej.
     Dane: pozostaw to pole puste, aby makro reagowało na dowolną komendę sterującą roletami.
     Akcje -> +Komenda:
     Nazwa: C.EXP.shutter.1.1
     Wartość: $D0
     Analogicznie dodaj komendy dla pozostałych rolet. Użycie w polu Wartość wzorca $D0 umożliwia przechwycenia wartości komendy C.rolety.parter i przekazanie jej do poszczególnych rolet.
     Dzięki takiemu podejściu zdefiniowane zostało makro sterujące 4 roletami (komend może być znacznie więcej). To makro może być teraz użyte jako komenda w
     akcjach timera, jako efekt naciśnięcia przycisku w aplikacji Remote, jako akcja wywołana przez inne zdarzenie lub makro.
     
2. Makro na opuszczenie budynku.
   Efektem działania takiego makra może być zmiana nastaw temperatury, obniżenie wydajności wentylacji, wyłączenie świateł itd. Jest tu pełna dowolność. Tak utworzone makro może być podobnie, jak w pierwszym przykładzie wywołane w wyniku wywołania zdarzenia lub naciśnięcia przycisku przez użytkownika.
   • Dodaj zdarzenie:
     Kanał: C.home
     Użyta tu nazwa jest naszą propozycją, możesz użyć innej.
     Dane: leave
     Użyta tu wartość jest również naszą propozycją, możesz użyć innej lub np. wartości
     liczbowej
     Akcje -> zdefiniuj własną sekwencję czynności na wyjście z budynku.
     
     
     Analogicznie możesz zdefiniować makro na powrót do domu.
     
     
3. Zagnieżdżone makra
   Jedno makro w swoich akcjach może wywoływać inne makro. Ten przykład jest rozwinięciem przykładu nr 2. Załóżmy, że na wyjście z budynku ma być:
   
   • zmniejszona wydajność wentylacji
   • mają być zgaszone wszystkie światła
   • mają zostać obniżone temperatury ogrzewania lub wyłączona klimatyzacja w zależności od pory roku.
     
     Gdy przyjmiemy, że każde z tych zadań może być osobnym makrem, wówczas nasze makro na wyjście z budynku może stanowić wywołanie makr na poszczególne działania. Dzięki rozbiciu na mniejsze makra łatwiej jest je modyfikować i system zyskuje większą elastyczność, bo w przyszłości może okazać się potrzebny scenariusz np. samego globalnego odniżenia temperatury lub akcja na zgaszenie wszystkich świateł.